[ad_1]



‘வெற்றி பெற வேண்டுமா? அது நம்மால் முடியும் என்பதை நாம் முதலில் நம்ப வேண்டும்’ என்கிறார் நவீன கிரேக்க எழுத்துக்கு பெரும் பங்களிப்பை ஆற்றிய எழுத்தாளர் நிகோஸ் கஸந்த்சாகிஸ் (Nikos Kazantzakis). நம்பிக்கையோடு கூடிய விடாமுயற்சி... உடனே இல்லாவிட்டாலும், என்றைக்காவது ஒருநாள் வெற்றி என்கிற மாலையை நம் கழுத்தில் நிச்சயம் கொண்டுவந்து போட்டுவிடும். இந்த உண்மையை எத்தனையோ பேர் நிரூபித்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர், ஸ்டெபானி ஹேம்மர்மேன் (Stephanie Hammerman). அமெரிக்காவில் இருக்கிறார். பெண்... அதிலும் பிறக்கும்போதே யாருக்குமே வரக் கூடாத மோசமான உடல்நலக் கோளாறு! ‘அவ்வளவுதான்... இந்தப் பெண் வாழ்நாள் முழுக்க சக்கர நாற்காலியிலேயே கிடக்கவேண்டியதுதான்’ என்று நினைத்த அத்தனைபேரின் எண்ணத்தையும் உடைத்து நொறுக்கினார். இவர் புரிந்த சாதனையை அறிந்தபோது, அமெரிக்காவே கைதட்டி, ஆர்ப்பரிக்காத குறையாக `யார் இந்தப் பெண்?’ என்று திரும்பிப் பார்த்தது. அவர் கதையைப் பார்ப்போமா? 




பிறந்தபோதே டாக்டர்களுக்கு ஸ்டெபானி ஹேம்மர்மேனுக்கு என்ன பிரச்னை என்பது தெரிந்துவிட்டது. `இங்கே பாருங்க... உங்க குழந்தைக்கு இருக்குற பிரச்னை செரிபிரல் பால்சி (Cerebral Palsy). தசைகளை, உடல் இயக்கத்தையெல்லாம் பாதிக்கும். இது இருக்குறதால எழுத முடியாம, படிக்க முடியாம, பேச முடியாமக்கூடப் போகலாம். இந்தப் பெண்ணோட வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நாள்களை வீல் சேர்லதான் கழிக்கவேண்டியிருக்கும்’ என்று ஹேம்மர்மேனின் பெற்றோரை அழைத்து வெளிப்படையாகவே சொல்லிவிட்டார்கள். அதிர்ந்துபோனார்கள் பெற்றவர்கள். இப்படி ஒரு பிரச்னை இருக்கிறது என்பதற்காகக் குழந்தையைத் தள்ளிவைத்துவிட முடியுமா என்ன? 

ஸ்டெபானி ஹேம்மர்மேனின் பெற்றோர் எந்த அளவுக்கு அவருக்கு செல்லம் கொடுத்தார்களோ, அதைவிட நம்பிக்கையை ஊட்டி வளர்த்தார்கள். `உன் குரல் ஸ்வீட்டுடா’, `வெரிகுட்...’ `உன் கையெழுத்து நல்லா இருக்கே...’ எனப் பெற்றோரிடமிருந்து கிடைக்கிற சின்னச் சின்னப் பாராட்டுகள்தான் ஸ்டெபானி ஹேம்மர்மேனுக்கு டானிக். இயலாமையை, உடல் பலவீனத்தை விரட்ட உதவுகிற டானிக். மருத்துவர்கள் பயமுறுத்தின அளவுக்கு பிரச்னை இல்லை. அவரால் படிக்க, எழுத, பேச முடிந்தது. ஆனால், மிக மிக மெதுவாகத்தான் இதையெல்லாம் செய்ய முடிந்தது. 

ஹேம்மருக்கு ஒரு பாய் ஃபிரெண்ட் இருந்தார். அந்த நண்பருக்கு பிறக்கும்போதே இரு கைகளும் இல்லை. ஆனா, ஹேம்மரைப்போலவே எதையாவது செய்ய வேண்டும் என்கிற ஊக்கமும் உத்வேகமும் இருந்தன. கைகள் இல்லையே தவிர, கால்களால் பேஸ்கட்பால் விளையாடியிருக்கிறார் (!) அந்த நண்பர். நம்பிக்கை நிறைந்த மனிதர்களைத்தான் இயற்கை விரைவில் தன்னிடம் அழைத்துக்கொள்ளும்போலும். ஹேம்மருக்கு 16 வயது நடந்துகொண்டிருந்தபோது அந்த நண்பர் இறந்துபோனார். அது, அவருக்குள் பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்தினாலும், நண்பர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையும், அவருடைய தன்னம்பிக்கையும் ஹேம்மருக்கு எதையாவது சாதிக்க வேண்டும் என்கிற ஊக்கத்தைக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தன. 



ஜிம்முக்குப் போக ஆரம்பித்தார். வாரத்துக்கு மூன்று நாள்கள்... கடுமையான உடற்பயிற்சி. ஆனால், அங்கே இருந்த இயந்திரங்களில் எது தனக்குத் தகுந்த பலன் தரும் என்பது அவருக்கே புரியவில்லை. வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் தன் பிரச்னையைப் பேசினார். அவருக்கு ஒரு தனி ட்ரெயினரை ஏற்பாடு செய்துகொடுத்தார்கள். அந்தப் பயிற்சியாளரின் பெயர், ஃபிராங்க் மானுஸ்கி (Frank Manusky). முதன்முதலில் பார்த்தபோதே நம்பிக்கை கொடுக்கும் வார்த்தைகளில் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார் ஃபிராங்க். `உன்னால எது வேணும்னாலும் செய்ய முடியும்’ என்றார். பயிற்சியாளர் துணையோடு அடுத்த அடியை எடுத்துவைத்தார். 

பல வருடங்களாக கைகளால் சைக்கிள் ஓட்டிய (Hand Cylist) அனுபவம் இருந்தது; தன் உடலுக்கு இன்னும் வலு சேர்க்க வேண்டும் என்கிற கட்டுக்கடங்காத வேட்கை இருந்தது. மாரத்தான் போட்டியில் ஹேண்ட் சைக்கிளிங் துணையோடு கலந்துகொள்ள முடிவுசெய்தார் ஹேம்மர். அது, டிசம்பர் 2011. முதல் மாரத்தான் போட்டியில் கலந்துகொண்டார். அன்றைக்கு ஹேண்ட் சைக்கிளிங் மாரத்தானை அவர் முடித்திருந்த நேரம்... 4 மணி நேரம், 34 நிமிடங்கள். 

ஸ்டெபானி ஹேம்மர், தனக்கான களம் எது என நன்கு யோசித்தார்... முடிவு செய்தார்... தேர்ந்தெடுத்தார். அது, கிராஸ்ஃபிட் (CrossFit) எனப்படும் பளு தூக்கும் தடகள விளையாட்டு. செரிபிரல் பால்சியால் பாதிக்கப்பட்ட உடம்பு, முழுமையான ஆரோக்கியம் இல்லை. ஆனாலும் தன்னால் முடியும் என நம்பினார் ஹேம்மர்மேன். 

மே 3, 2012. முதன்முறையாக ஃபுளோரிடாவில் இருக்கும் அந்த கிராஸ்ஃபிட் ஜிம்முக்குள் நுழைந்தார். பயிற்சி முடிந்து மல்லாக்கப் படுத்திருந்தவர்களைப் பார்த்தார். அவர்கள் ஏதோ சண்டைக்குப் போய்விட்டு வந்தவர்களைப்போல பெரிதாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். `இதே மாதிரி நானும் என்னிக்காவது ஒருநாள் தரையில கிடக்கணும்’ என உள்ளுக்குள் முடிவுசெய்துகொண்டார். அந்த உடற்பயிற்சிக் கூடத்தின் அதிபர், ஸ்காட் லெஃபெர்ட்ஸ் (Scott Lefferts). அவர், ஹேம்மரிடம் பேசினார்... அவரைப் பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் தெரிந்துகொண்டார். 



அடுத்த நாளிலிருந்து பயிற்சி ஆரம்பமானது. ஆறு மாதங்கள் கடுமையான பயிற்சி. ஹேம்மரின் உடலில் நம்ப முடியாத அளவுக்கு மாற்றம். உடலில் வலு... முன்பைப்போல் அல்லாமல் இப்போது கொஞ்சம் வேகமாக செயல்பட முடிந்தது. அவரால் கிராஸ்ஃபிட்டைப் பற்றிச் சிந்திக்கவும் பேசவும் முடிந்தது. வேறு பல பயிற்சியாளர்களும் கற்றுத் தந்தார்கள். அடுத்த ஒரே வருடம்... நாடு முழுக்க பல இடங்களில், செரிபிரல் பால்சி பிரச்னையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணால் கிராஸ்ஃபிட் விளையாட்டும் முடியும் என்பதை நிகழ்த்தியே காட்டிவிட்டார் ஹேம்மர். 


இன்றைக்கு ஹேம்மர், ‘செரிபிர பால்சி பிரச்னையுடன் கிராஸ்ஃபிட் விளையாட்டில் கலந்துகொண்ட முதல் தடகள வீரர்’ என்ற பெருமைக்குச் சொந்தக்காரர். அது மட்டுமல்ல... செரிபிரல் பால்சி பிரச்னையுடன் இருக்கும் ஒரே பெண் கிராஸ்ஃபிட் ட்ரெயினரும் இவர்தான். அமெரிக்கா, ஃபுளோரிடா மாகாணத்தில் உள்ள டேவி (Davie) என்கிற இடத்தில் கிராஸ்ஃபிட் பயிற்சியாளராக இருக்கிறார் இந்தப் பெண்மணி! 

!function(f,b,e,v,n,t,s)if(f.fbq)return;n=f.fbq=function()n.callMethod?
n.callMethod.apply(n,arguments):n.queue.push(arguments);if(!f._fbq)f._fbq=n;
n.push=n;n.loaded=!0;n.version='2.0';n.queue=[];t=b.createElement(e);t.async=!0;
t.src=v;s=b.getElementsByTagName(e)[0];s.parentNode.insertBefore(t,s)(window,
document,'script','https://connect.facebook.net/en_US/fbevents.js');

fbq('init', '724925637619848');
fbq('track', "PageView");